Interviews

Het hele boekproject vormt de spil van The Refugees Project, het concrete resultaat van het ontwikkelen van de vooropgestelde vakoverschrijdende eindtermen (zie Pedagogisch op deze website).

De interviews die we voor het boekproject doen zijn evenwel ook bijzondere interpersoonlijke en interculturele ervaringen die verder kunnen reiken dan de doelstellingen van eender welk onderwijs. We moesten de nodige omkadering goed uitwerken.

Om de betrokkenheid van de leerlingen bij de concrete lotgevallen van de geïnterviewde personen enigszins onder controle te kunnen houden - om mogelijke shocks te vermijden - kozen we ervoor op zoek te gaan buiten de eigen stad, naar cases én professionele ondersteuning.

We vonden na enige tijd zoeken twee organisaties en enkele vrienden bereid tot een samenwerking. Vzw El Ele (Gent) en Intercultureel Netwerk Gent zouden voor ons elk een reeks van zes à zeven cases organiseren, met waar nodig een tolk. Sam Mampaey van vzwde8 en Rony Boonen, bevriend journalist, werkten mee aan de voorbereiding van enkele andere cases.

Dat leverde volgend (nog steeds niet definitief, 9/04/2008) lijstje op. Namen van personen vermelden we hier niet (verschillende personen wilden ook om voor de hand liggende redenen enkel onder schuilnaam meewerken) en de opname van de specifieke cases in het boek is nog steeds onder voorbehoud. We geven enkel de landen van oorsprong van de geïnterviewde personen:

1. Ghana
2. Palestijnse gebieden
3. Slovakije (Roma)
4. Voormalig Joegoeslavië (Roma)
5. Bulgarije
6. Wit-Rusland
7. Iran
8. Oezbekistan
9. Algerije
10. Kameroen
11. Nigeria
12. Mauretanië
13. Ecuador
14. Argentinië
15. Congo

Bij sommige mensen gingen we thuis op bezoek, anderen spraken we in de gebouwen van de organisaties. 5 personen werden ook gefilmd (één op deze website, vanaf online), sommigen lieten zich fotograferen.

Dankzij de samenwerking met vrienden en de organisaties die reeds langdurig contact hadden met de personen hadden we ook een minimale garantie van de geloofwaardigheid van de verhalen.

In ruil voor de inzet van onze partners en de bereidwilligheid van de personen verzamelden de leerlingen kledij en voedselpakketten, schonken we de geïnterviewden een klein bedrag en gaven we de medewerkers van de organisaties enkele minuten in de film om hun werking voor te stellen.

De interviews gebeurden (op twee na) telkens buiten de schooluren, dikwijls tijdens de schoolvakanties. Het verloop en de verwerking gebeurden als volgt:

1. De leerlingen konden per e-mail een keuze maken zodra een reeks cases georganiseerd was
2. Zij zochten informatie op over de landen van herkomst
3. Zij stelden een eigen vragenlijst op, op basis van de richtlijnen
4. De interviews werden op band opgenomen, sommige voor de film (ieder interview duurde minstens anderhalf uur)
5. De leerlingen maakten elk een verslag van hun interviewdag
6. Eén teamlid (meestal interviewden de leerlingen in duo, steeds onder begeleiding) tikte de tape uit (sommige teams werden daarbij geholpen door de coördinatie)
7. De andere leerling stond paraat om onvolkomenheden recht te zetten door extra informatie telefonisch of per e-mail te bekomen
8. Vervolgens werd een eerste versie geschreven door de coördinatie op basis van de verslagen, de uitgetikte tapes en eventuele documenten uit voorhanden dossiers
9. De eerste versies werden per e-mail correspondentie met de leerlingen verder gezet met bijvragen naar reacties en meningen bij sommige stukjes in het interview. Zo werden ook inzichten uit de lessen MV verwerkt
10. In een tweede versie wordt (9/04/2008) de landeninfo verwerkt

Eerste versies werden ook gelezen in klassen aso, tso en bso om de toegankelijkheid en leesbaarheid te controleren. De bijhorende vragenlijst wees uit dat het effect op verdraagzaamheid en de reductie van vooroordelen significant tot zeer opmerkelijk zijn bij jonge lezers.

Richtlijnen Interview (word)
Voorbeeld van een eerste versie: "Ik ben niemand" (word)